دی ال سی Hunt Showdown 1896 Deaths Day

این DLC شامل یک شکارچی، دو پوسته اسلحه و یک پوسته مصرفی است:

- Dame of the Dead (Hunter)

- Death's Rose (Maynard Sniper)

- Grave Silence (خفه کن Nagant M1895)

- Sweet Offering (Recovery All Shoters and//DLC) و تجهیزات شکارچی هستند.

Dame of the Dead

 آنتونیا از سر کار برگشت تا متوجه شد که خانه و خانواده اش زنده زنده سوزانده شده اند - اما یک جسد گم شده بود. در روز مردگان، یک سرنخ شوم در آفرندا او را برانگیخت تا خواهرش سوفیا را در پرده شور بین زندگی و مرگ دنبال کند. 

Death’s Rose

 آنتونیا عاشق لباس های زیبای یکشنبه، دسته گل و کیک های تزئین شده بود. در حالی که او آن زندگی را برای انتقام پشت سر گذاشت، این تک تیرانداز مینارد به او یادآوری می کند که مرگ نیز چیز زیبایی است. 

سکوت قبر

 یکی از همسایه ها معتقد بود که آنتونیا از غم و اندوه دیوانه شده است و سعی کرده مانع از تبدیل شدنش به شکارچی شود. این صدا خفه کن Nagant M1895 از طریق چشمی شلیک کرد که از دیدن آنچه که دیده بود خودداری کرد و او با شهر خود خداحافظی کرد. 

پیشکش شیرین

 آیا این یک معجزه در داخل این ویال، طلسم جادوگر، یا شکر رنگ شده است؟ برای Dame of the Dead، تنها چیزی که اهمیت دارد این است که زندگی شیرین و شیرین را طولانی کند. 

آنتونیا زمانی یک ماما بود، تجارتی که به همان اندازه در زندگی با مرگ سروکار داشت. یکی از اواخر اکتبر، او بازگشت تا خانه اش را در خاکستر پیدا کرد و خانواده اش چیزی جز استخوان های زغال شده نداشتند.

آنها هیچ دشمنی نداشتند که او از آنها بشناسد، هیچ ثروتی نداشتند، و هیچ دوست قدرتمندی نداشتند (گاهی اوقات خطرناک ترین چیز). هیچ چیز غیرعادی در مورد آنها وجود نداشت، به جز رویاهای خواهرش سوفیا، که مادرشان ادعا می کرد از بهشت آمده است.

اما این دوزخ بود که به خانه آنتونیا رفته بود. او استخوان ها را جمع کرد و آنها را به تنهایی دفن کرد و در جریان آن متوجه شد که یک اسکلت گم شده است.

اما چه کسی؟

وقتی ماه شد، صورتش را با زغال از خرابه ها نقاشی کرد. او بر روی پایه سنگی سیاه شده، یک آفرندا ساخت و در آنجا برای بستگان متوفی خود گل گذاشت. تا غروب، گل ها در هوای دودی پژمرده شده بودند - به جز گل همیشه بهار، که مورد علاقه صوفیه بود، مانند آن روز صبح تازه و نو باقی ماندند. ناگهان، آنتونیا چیزی را در روشنایی خواب آور و کورکننده گلبرگ های متعدد آن ها دید: زن جوانی که در آب های شور قدم می زد و در لبه پرده مرگ به دنبال انتقام بود.

خانواده اش سعی می کردند چیزی به او بگویند.

آنتونیا یک اسلحه، دو چاقو و مهمات تا جایی که می توانست با خود بخرد، بدون توجه به اصرار همسایه هایش مبنی بر اینکه این یک توهم غم و اندوه بود. او یاد می گرفت که در جاده ها بجنگد، تا زمانی که مقصدش، خواهرش یا - از همه بهتر - قاتلان خانواده اش را پیدا کند. او گلوله ها را می کاشت تا زمانی که گل های خون آلود روی هر تاج شکوفا شوند. مرگ برای او به معنای نان شیرین و بطری های باز و خنده بود. او از مرگ نمی ترسید.

او تنها چیزی بود که می ترسید.

She was the only thing there was to fear.