خرید دی ال سی Hunt Showdown 1896 – Fear The Reaper

این DLC شامل یک شکارچی، دو سلاح و یک ابزار است:

- The Reaper (Hunter)
- Quietus (Spectre 1882 Shorty)
- Memento Mori (Centennial)
- The Scythe (Throwing Axes) )


درو
خاطرات کلگ گری داشت او را ترک می کرد. وقتی ذهنش منحرف شد و خالی شد، یک چیز بود که او را برگرداند: گرفتن جان کسی. خانواده کلگ که ناامید از زنده نگه داشتن او بودند، او را به دسال فرستادند، جایی که او می توانست آزادانه مرگ را درو کند.


آرام
پس از یک ماه یا بیشتر از موفقیت در شکار، اِما با هدیه دادن یک Spectre 1882 Compact که احساس می کرد مناسب تصویر جدید او بود، کلاگ را تشویق کرد: لکه دار اما قدرتمند. گندیده و در عین حال الهی.


یادگار موری
هر گلوله وزن و مفهومی در محفظه این وینفیلد M1876 Centennial دارد و به نوعی کلگ هنوز اهمیت هر کدام را می داند. اگرچه تیراندازی به آن تسکین می دهد، اما از دست دادن زندگی و ناامیدی نیز به همراه دارد.


داس
دوست دوران کودکی کلگ، جیم ماتیس، در کنار او ماند، حتی زمانی که خاطرات ریپر کم رنگ شد. او وقتی متوجه شد که از تبر پرتابی برای درو کردن گلوی دوستش به جای محصولات کشاورزی استفاده می کند، ویران شد.


کلگ گری این ماسک و لباس را نه برای خودش، بلکه به خاطر خانواده اش بر تن کرد. اولین باری که Claeg متوجه شد مشکلی وجود ندارد زمانی بود که برای همسرش اما به یک مأموریت رفت. او را بوسید و سوار اسبش شد تا به شهر برود، اما وقتی یک بار دیگر پلک زد، پنج مایل از خانه دور شد و اسبش از گلویش خون دراز کشید. او تمام راه بازگشت به خانه را غرق در خون طی کرد تا با اشک های وحشتناک همسر، فرزندان و دوستانش روبرو شود.

از آن به بعد، کلگ تمام تارهای وجودش را می طلبید تا حتی روی کوچکترین کار تمرکز کند. انجام کار در مزرعه به کار غیرقابل حل تبدیل شد و فرزندانش وقتی نام و چهره آنها را به هم می زدند در گوشه و کنار می گریستند. اِما او را نزد پزشکان بی شماری برد که نمی توانستند نامی برای بیماری او بگذارند، اما هر فردی از پارچه ای که ملاقات می کردند، همگی همین را می گفت: یک دیو به آرامی بدن کلگ را تسخیر می کرد، و او به شدت به نجات نیاز داشت. "دیو فقط پس از قربانی سیر می شود!" مسیحیان خوب ناله می کردند. "قبل از اینکه خیلی دیر شود او را متوقف کنید."

اما زمان توقف کلگ هرگز فرا نرسید. و هنگامی که یک روز با خون دوستش بر روی تبر پرتابش بیدار شد، ناله های غمگین او در شهر پیچید. این مرگ بود که کلگ را زنده کرد، و بنابراین اما او را نزد مردی در DeSalle آورد که آنها می دانستند که منجر به مرگ شده است.
و مرگ را او داد. زمانی بیدار می شد که خودش را بسازد که خون دست هایش را جمع کرد و طعمه اش آخرین نفس ها را کشید. تعداد بیشماری باید بمیرد تا او، به یک معنا، نتواند. به طوری که او دلیل زندگی این وجود عذاب آور را به خاطر آورد. تا یاد خنده های بچه ها و لمس همسرش بیفتد. به طوری که هیچ دیو نمی تواند جای او را بگیرد.

کلگ گری این ماسک و لباس را نه برای خودش، بلکه به خاطر خانواده اش بر تن کرد. تا هیچ کس خود واقعی خود را نشناسد. تا عزیزانش بالاخره یک بار دیگر آرامش پیدا کنند. و به این ترتیب که بتواند در اجرای آزادانه مرگ شفافیت پیدا کند.