خرید دی ال سی Hunt Showdown 1896 – The Penitent

این DLC شامل یک شکارچی، دو اسلحه و یک مورد مصرفی است:
- The Penitent (Hunter)
- Delirium (Rival 78)
- The Scourge (Officer Brawler)
- Fase Sacrament (Regeneration Shot) )

توبه کننده

دیمین یدایا گذشته خود را زیر زخم های بی شمارش دفن کرد، درد به او کمک کرد تا او را ساکت کند. اهریمنان اما با فروریختن بدنش و تسلیم شدن ذهنش، رستگاری را در خون و درد دیگران یافت.


راز دروغین

دیمین یدایا تنها یک روش برای رسیدن به آرامش می دانست: درد. اما نیاز او به حدی بود که بدنش نمی توانست تحمل کند، و او این شات بازسازی را ساخت تا بدنش را دست نخورده نگه دارد، تا ذهنش بتواند از فرار شیرین تاژک زدن خود لذت ببرد.


هذیان

در اعماق دخمه های زیر کلیسای سنت فرانسیس سراف، دیمین یدایا به دنبال آغوش شیرین عذاب بود - تسلی و مجازات برای آنچه که با خانواده خود با این رقیب کالدول 78 انجام داده بود. اما وقتی اهریمنان او برگشتند، او چاره ای جز کشف دلیریوم نداشت.


آفت

وقتی بدنش در برابر درد مقاومت می کرد، دیمین یدایا برای دور نگه داشتن اهریمنان خود به روش های غیر متعارف متوسل شد. او دسته این افسر ناگانت M1895 را با سیم های خاردار آراسته بود تا بتواند از همان رنجی که برای قربانیانش می آورد لذت ببرد.


مانند سگ شکاری که اولین طعم گوشت تازه را تجربه می کند، دیمین یدایا زمانی که لمس شیرین شلاق او نجات و بخششی را که سال ها در جستجوی آن بود به او عطا کرد وسواس درد شد. در آغوش گرمش، درد به دیمین کمک کرد تا با پشیمانی اش مبارزه کند و خاطراتش را از بین ببرد - موهبتی که خود خداوند اعطا کرده بود. اما با گذشت سال ها، زخم های او - گواهی بر فداکاری شاهانه اش - بیشتر شد. زخم های چرکین مانند کوه های پهناور روی بدنش کشیده شد و اعصابش را در اعماق لایه های ضخیم دلمه و زخم فرو برد و روزی بدنش بی حس شد و درد، راهنمای رستگاری، او را رها کرد.
هر تکان درد با عرق، خون و ناله های نامتعارف او که اهریمنانش را دور نگه داشته بود مشخص شده بود، اما آن شب شلاق او بیهوده در هوا حرکت کرد. نور یک شمع، ضعیف تر از آن که حتی موم زیر آن را روشن کند، یک بار، سپس دو بار، با بالا و پایین رفتن شلاق سوسو زد و پوست و گوشت را جدا کرد، اما دردی جز ناامیدی نداشت. سایه ها با نور سوسو می رقصیدند که انگار می خواستند ورودشان را جشن بگیرند، و اهریمنان که بلندتر از همیشه فریاد می زدند، با تمسخر به دیمین سلام کردند.

ناله ای دردناک در پناهگاه او طنین انداز شد، دخمه ای در زیر کلیسای سنت فرانسیس سراف قرار داشت، و دیمین با ظهور دوباره اهریمنانش از ناامیدی می لرزید. او که نیاز به فرار از درد داشت، کاری را که باید انجام می داد تا آنها را ساکت کند، انجام داد و قسمت های دست نخورده بدن خود را با تازیانه با سیم خاردار پیچید. اما کافی نبود ناامید، پوست صورتش را کنده و پشت کیسه پارچه ای آغشته به نمک پنهان کرد. اما خلسه موقتی بود. نور شمع خاموش شد و با آن امید. او در تاریکی در محاصره گذشته اش ایستاده بود و خاطراتی از جلوی چشمانش می گذشت: همسرش، قفسه سینه اش باز شده بود، صورتش تکه تکه شده بود، و دستانش با روده های خودش گره خورده بود - چشمانش به او خیره شده بود، گویی برای رحمتی التماس می کند که هرگز نخواهد آمد. . پشت سر او، پسرش، اندام هایی بریده شده از مفاصل، هر کدام بر روی یک صلیب بزرگ میخکوب شده و به طور خام به هم دوخته شده بود، مجسمه ای از گوشت را تشکیل می داد و دیمین تفنگ ساچمه ای را که بعداً آن را دلیریوم نامید، به عنوان یادآوری گناهانش در دست داشت.

و در میان دیوانگی تصاویر، صدایی از صلح صحبت کرد، وعده ای که برای مقاومت بسیار وسوسه انگیز بود. در حالی که The Scourge در دست داشت و هنوز خون خود را چکه می کرد، اولین قدم خود را به شعبه AHA در لوئیزیانا برداشت و صداها که حالا هماهنگ شده بودند، از او به شکار استقبال کردند.