خرید دی ال سی Hunt Showdown 1896 The Phantom of the Catacombs

این DLC شامل یک شکارچی، دو سلاح و یک ابزار است:

- The Bone Mason (Hunter)
- Fisure (Romero 77 Hatchet)
- Fresh Marrow (Uppercut)
- Scarfskin Satchel (First) کیت کمک)


The Bone Mason

بئاتریس ماونه نور و نام خود را در سالن های استخوانی دخمه های پاریس از دست داد. پیدا کردن بقایای در حال تجزیه پسرش او از اقیانوس اطلس به سمت لوئیزیانا گذشت، به این امید که خود را از پشیمانی نجات دهد و دوباره صدای پسرش را بشنود.


فیشر

هر استخوانی که بئاتریس ماونه در دخمه های پاریس لمس می کرد، اثری در ذهن او بر جای می گذاشت. او این هچت رومرو 77 را با همان ابزاری که برای جا انداختن بقایای بقایای پسرش در دیوارهای استخوانی استفاده می کرد، قبل از اینکه شروع به تعقیب روح او در بایو کند، تزئین کرد.


مغز تازه

بئاتریس ماونه هنوز بوی پوسیدگی مغز استخوان را به خوبی به یاد دارد. این کالدول Conversion Upppercut به این دلیل نامگذاری شد که او آن را به Bayou آورد تا با بیرون راندن مغز تازه از استخوان های دشمنان خطرات را دفع کند.


کیف روسری

برخی معتقد بودند که این کیت کمک های اولیه با پوست در حال تجزیه پسر بئاتریس ماونه تزئین شده است. اگرچه این داستان ها بی اساس تلقی می شدند، اما هر زمان که جلدی را که در لمس آشنا به نظر می رسید نوازش می کرد، امید دوباره در قلبش زنده می شد.


زنگ های نوتردام پاریس در طول شب در حالی که شهر نور در سکوت به خواب می رفت و ساعت های گذشته را مشخص می کرد، با عذاب فریاد به صدا درآمد. شهر پنج روز در باران خیس شده بود و بئاتریس مونه خیس و خسته بود. او تمام خیابان ها و کوچه ها را جستجو کرده بود، اما پسرش هنری جایی پیدا نشد. تنها جایی که برای جستجو باقی مانده بود، دنیای زیرزمینی بود. ناامیدی او را به ورودی دخمه های پاریس رساند. وقتی اخطار را با صدای بلند خواند، امیدی ضعیف در قلبش جرقه زد: «آریت! C'est ici l'Empire de la Mort. او که می دانست هنری پسر شجاعی است، وارد سالن های تاریک شد.

پس از هزاران قدم در پرتگاه، در دنیای زندگان، روزها به شب تبدیل شدند، اما در سالن مردگان، زمان به بن بست رسید. او احساس هر استخوان و جمجمه، هر ترک و شکستگی را که آنها را منحصربه فرد می کرد، حفظ کرد. تاریکی بر ذهن و روح او حاکم بود و دیوارهای استخوانی داستان های بی شماری از عذاب و مرگ را زمزمه می کردند. او راه می رفت و راه می رفت تا اینکه در یک سالن تاریک و ناشناخته لمس آشنای صورت پسرش را احساس کرد. او استخوان ها را دنبال کرد و با او در آغوشش بیرون آمد - بی جان و در حال تجزیه.

بئاتریس بقایای پسرش را با احتیاط تمیز کرد و آخرین حمامش را به او داد. ذهنش از پشیمانی تیره شده بود، او امیدوار بود که در کاتاکومب، جایی که همه چیز از آنجا شروع شده بود، بسته شود. هر نیمه شب، استخوان های او را به دیوارها می سپرد، و با احترام و دقت بسیار بالای یک هنرمند با آن ها رفتار می کرد و آرزو می کرد که پسر گران بهایش را بپذیرند. اما دیوارها ساکت شده بودند، و با گذشت سال ها، او اراده و نام خود را برای تبدیل شدن به ماسون استخوانی - شبح دخمه های بزرگ - از دست داد، بنابراین کسانی که شاهد ورود او به ورطه بودند، هر زمان که زنگ ها دوازده به صدا درآمدند، دوبله شد. و زمانی که زمان آخرین جرقه امید را از بین برد، نامه ای مرموز به لوئیزیانا اشاره کرد، جایی که او می توانست ارواح گمشده دیگری را پیدا کند. در طول سفر خود به آن سوی اقیانوس اطلس، او با محبت کیفی را که ساخته بود نوازش می کرد. هیچ کس داستان پشت کیف را باور نکرد، اما بئاتریس در لمس آشنای جلد آن، که شایعه شده بود در پوست خود پسرش بسته شده بود، آرامش پیدا کرد.